Wrażenie wizji przestrzennej powstanie, gdy do każdego oka będzie docierać obraz celowo do niego skierowany. Taki efekt uzyskuje się, patrząc w przyrząd optyczny wyposażony w podwójny okular, ale jest to niewygodne, chociaż stosowane w niektórych urządzeniach, np. w mikroskopach stereoskopowych. We współczesnej telewizji trójwymiarowej (3D) stosuje się jeden płaski ekran telewizyjny, na którym szybko pojawiają się obrazy przeznaczone dla prawego i lewego oka. Do tego celu może być z powodzeniem stosowany ekran LCD lub plazmowy. Ważne jest, aby częstotliwość odświeżania obrazu była wysoka, np. 200 Hz, bo wtedy można kolejno wyświetlać prawy i lewy obraz bez dokuczliwego efektu migotania. Osoba, która chce oglądać obrazy trójwymiarowe, musi założyć specjalne okulary, których jedynym zadaniem jest przemienne zasłanianie i odsłanianie lewego i prawego oka. Szkła w takich okularach są wykonane z ciekłych kryształów (LCD), które w zależności od spolaryzowania stają się chwilowo przeźroczyste lub nieprzeźroczyste. Zmiana polaryzacji w szkłach okularowych musi być dokładnie zgrana ze zmianami obrazu na ekranie telewizora, przeznaczonymi dla prawego i lewego oka. W tym celu telewizor wysyła odpowiedni sygnał synchronizujący do okularów, wykorzystując nadajnik małej mocy o zasięgu kilkunastu m. Kilka osób może jednocześnie oglądać obrazy trójwymiarowe z tego samego telewizora pod warunkiem, że każda z nich założy własne okulary polaryzacyjne. W okularach jest umieszczony miniaturowy odbiornik sygnału sterującego przełącznikiem polaryzacji oraz bateria lub akumulatorek do zasilania. Jaki telewizor jest potrzebny do telewizji trójwymiarowej, czyli 3D? Jest to odmiana telewizora o wysokiej rozdzielczości (HDTV), w którym zastosowano inne przyporządkowanie pikseli. Zamiast jednego obrazu płaskiego o rozdzielczości 1920 x 1050 występują dwa przeplecione obrazy, prawy i lewy, każdy o rozdzielczości 960 x 1050 pikseli. Konieczny jest nowy model telewizora, przystosowany do techniki 3D, bo zmiany są na tyle poważne, że trudno sobie wyobrazić pudełko-przystawkę, zmieniającą zwykły telewizor w aparat wytwarzający obraz trójwymiarowy. Po zdjęciu okularów widać zwykły obraz dwuwymiarowy, a nie trójwymiarowy. Do przesyłania sygnałów telewizji trójwymiarowej wystarczy takie samo pasmo jak dla sygnałów HDTV. W związku z tym sygnały telewizji 3D mogą być rozsyłane przy wykorzystaniu kanałów transmisyjnych o dotychczasowej szerokości: zarówno satelitarnie, jak i w sieciach telewizji kablowej, a także z nadajników cyfrowej telewizji naziemnej. Sygnały telewizji 3D można będzie zapisywać na twardych dyskach oraz nagrywać na płytach Blu-ray, chociaż zapewne będzie konieczne opracowanie i wprowadzenie do sprzedaży nowej wersji nagrywarek i odtwarzaczy. Technika 3D została tak zaprojektowana, że zachowuje zgodność jednokierunkową z dotychczasową telewizją. Za pomocą nowego sprzętu klasy 3D można będzie odbierać sygnały i odtwarzać nagrania zarówno trójwymiarowe, jak i dwuwymiarowe. Produkowane do tej pory telewizory nie będą umożliwiać uzyskania efektów obrazu przestrzennego w technice 3D. W sprzedaży pojawi się nowa rodzina płyt wizyjnych z nagraniami w formacie 3D.
źródło: tvsat.pl/

Inwestycje i remonty wewnątrz budynku przeprowadza właściciel budynku lub występujący w jego imieniu zarząd. Oczywiście zarząd może zawierać umowy dwustronne z dostawcami sygnałów i z wykonawcami instalacji na zasadach komercyjnych. Żaden z dostawców sygnałów lub usług nie ma monopolu na swoją działalność, chociaż w konkretnym miejscu zwykle występuje jeden dominujący operator telewizji kablowej oraz jeden dostawca usług telekomunikacyjnych. Obowiązują już przepisy o uwolnieniu pętli lokalnej, tzn. o udostępnieniu linii telefonicznej prowadzącej do abonenta, o ile wystąpi o to inny operator telekomunikacyjny. Planując remont w budynku wielorodzinnym warto stworzyć warunki eliminujące monopol i sprzyjające konkurencji. W tym celu należy zadbać, aby w budynku powstały odpowiednie kanały kablowe (piony, szyby), w których można będzie umieszczać kable multimedialne. W nowszych budynkach zwykle istnieją takie kanały na klatkach schodowych, w starszych budynkach nie ma ich w ogóle. Potrzebne są w pierwszej kolejności puste kanały kablowe, zarówno zbiorcze (wzdłuż korytarzy i klatek schodowych) jak lokalne (prowadzące do pojedynczych mieszkań). Błędem jest instalowanie kabli na stałe, w sposób uniemożliwiający ich uzupełnienie lub wymianę w przyszłości, np. zagipsowanie w ścianach. Postęp techniczny jest szybki, pojawiają się nowe pomysły i rozwiązania techniczne, nie sposób jest dokładnie przewidzieć, jakie będą potrzeby i możliwości za kilka lat. Znacznie lepsze jest umieszczenie w ścianach, pod tynkiem, rurek instalacyjnych, Rurki takie są dostępne w sklepach elektrycznych, ich średnice wynoszą od 12 mm do 175 mm. Lepsze są rurki gładkie, proste lub elastyczne z zewnętrzną spiralą, gładkie wewnątrz. Gorsze własności mają rurki karbowane giętkie, chociaż są tanie i z tego względu chętnie stosowane przez instalatorów. Dostępne są także listwy elektroinstalacyjne, przeznaczone do mocowania bezpośrednio na ścianach. Do mieszkań wystarczy doprowadzić jedna rurkę o średnicy nie mniejszej niż 20 mm. Na korytarzach i klatkach schodowych należy przewidzieć większą liczbę rur lub kanałów, o dostatecznej średnicy, wystarczającą dla kilku sieci kablowych. Liczbę sieci kablowych i ich operatorów trudno jest dokładnie przewidzieć, wydaje się, że powinno ich być nie mniej niż 3. Chodzi o stworzenie potencjalnej możliwości wprowadzenia konkurencyjnych dostawców sygnałów, z tej możliwości nie trzeba korzystać od początku. W tej chwili sygnały telewizyjne oraz inne multimedialne można doprowadzać kablowo na 6 sposobów; informacje na ten temat zebrałem w tablicy. Oprócz tego należy przewidzieć miejsce do poprowadzenia budynkowej sieci domofonowej lub wideofonowej. Instalacje elektryczne do zasilania mieszkań i pomieszczeń technicznych oraz oświetlenia klatek schodowych najlepiej całkowicie oddzielić od sieci telewizyjno-multimedialnych.
źródło: tvsat.pl/